Artykuły


  • Znaczenie rehabilitacji u kobiet po mastektomii

    2014-09-02
    2014 volume 7(1) ss.6-10

    Autorzy: Marzena A. Humańska, Małgorzata Gejda, Agata Kosobucka, Mirosława Felsmann, Beata Haor, Danuta Ponczek, Mariola Głowacka, Agnieszka Pluta,

    Streszczenie

    Wstęp: Głównym problemem współczesnego świata są choroby nowotworowe. Drugą najczęstszą przyczyną śmierci spowodowaną rakiem jest rak piersi. Oprócz profilaktyki i zabiegu, wczesna, ciągła i systematyczna rehabilitacja odgrywa istotną rolę w leczeniu onkologicznym. Celem pracy jest dokonanie oceny znaczenia rehabilitacji kobiet po mastektomii. Materiał i metody: Badaniem zostały objęte 52 kobiety po mastektomii, będące pacjentkami Centrum Onkologii w Bydgoszczy. Badania zostały przeprowadzone metodą sondażu diagnostycznego. Wykorzystaną techniką była ankieta własnej konstrukcji zawierająca 37 pytań. Analizę statystyczną przeprowadzono z użyciem programu statystycznego SPSS – przedstawiono liczebność i procent badanej populacji. Wyniki: Grupę badaną stanowiły 52 kobiety po mastektomii w wieku od 46 do 79 lat. Najliczniejszą grupę stanowiły 33 kobiety w wieku 56–75 lat (63,5%). Większość badanej populacji stanowiły osoby utrzymujące się z emerytury – 25 kobiet (48,1%). 10 badanych respondentek pobierało rentę i tyle samo było aktywnych zawodowo (19,2%). Większość kobiet badanej grupy korzystała z ćwiczeń usprawniających – 77,4%. Wśród  respondentek leczenie rehabilitacyjne powodowało zmniejszenie bólu po stronie operowanej kończyny w 34,6% . Ponad połowa ankietowanych kobiet po mastektomii nie podjęłaby się leczenia rekonstrukcyjnego i protezowania piersi, aby poprawić swój wizerunek – 31 kobiet (59,6%).

    Wnioski

    1. Aktywna i kompleksowo prowadzona rehabilitacja ułatwiła powrót do  wykonywania czynności dnia codziennego i zawodowego badanych kobiet.
    2. Rehabilitacja stosowana u respondentek wpłynęła na zmniejszenie się dolegliwości bólowych kończyny po stronie operowanej.
    3. Większość badanych akceptowała siebie w nowej sytuacji – jako kobietę po mastektomii.

    Więcej »
    .onkologia, mastektomia, rehabilitacja, rak piersi
  • Koncepcja alternatywnego masażu chair massage i ocena jego znajomości wśród fizjoterapeutów

    2014-09-02
    2014 volume 7(1) ss.15-17

    Autorzy: Anna Cabak, Przemysław Kotynia,

    Streszczenie

    Wprowadzenie: Jedną z alternatywnych metodprzeciwdziałaniabólom przeciążeniowym narządu ruchu może być stosunkowo mało znana i propagowana w Polsce koncepcja masażu wykonywanego na specjalnym krześle chair massage m.in. w miejscu pracy, nauki czy rozrywki, poza gabinetem masażu. W literaturze naukowej nie ma jeszcze wyczerpujących prac potwierdzających jej skuteczność. Celem pracy była ocena wiedzy, znajomości i opinii na temat tej metody wśród fizjoterapeutów. Materiał i metody: W badaniach wzięło udział łącznie 213 fizjoterapeutów: 180 z 3 warszawskich uczelni, studiujących na studiach magisterskich, oraz 33 fizjoterapeutów po studiach, pracujących w zawodzie, w tym 135 kobiet i 79 mężczyzn. W badaniu zastosowano autorski kwestionariusz ankiety. Na podstawie prawidłowych odpowiedzi wyznaczono 3 poziomy znajomości metody: niski, umiarkowany i wysoki. Badania były anonimowe, wszyscy uczestnicy wyrazili na nie zgodę. Wyniki: Znaczna większość badanych (ok. 90%) nie zna wcale lub zna nieznacznie metodę chair massage. Jednocześnie ok. 70% zadeklarowało chęć bliższego jej poznania. Głównym źródłem wiedzy o metodzie był internet i znajomi. Odnośnie do poziomu znajomości metody wśród respondentów u około 32 % stwierdzono niską znajomość, a u około50% umiarkowaną. Nie wykazano istotnych różnic między płciami. Studenci II roku mieli większą wiedzę na temat stosowania tej metody niż studenci I roku (p < 0,05). Wnioski: Alternatywna forma masażu, jaką jest chair massage, okazała się mało znana wśród badanych fizjoterapeutów. Równocześnie większość z nich wyraziła chęć bliższego jej poznania.

    Więcej »
    .bóle kręgosłupa, masaż, terapia alternatywna, ocena wiedzy, fizjoterapeuci
  • Opinie studentów studiów pierwszego i drugiego stopnia kierunku fizjoterapia o wykonywanym w przyszłości zawodzie

    2014-09-02
    2014 volume 7(1) ss.21-29

    Autorzy: Witold Rekowski, Sylwia Molska,

    Streszczenie

    Wstęp: Osoby studiujące fizjoterapię, podobnie jak studenci innych kierunków studiów medycznych, posiadają wizję wykonywanego w przyszłości zawodu. Wyobrażenia te mogą mieć stereotypowy charakter. Dotychczasowe badania odtwarzają jednowymiarowy obraz tych przekonań, nie różnicując ich ze względu na indywidualne charakterystyki społeczno-demograficzne badanych. Celem badania było sprawdzenie, czy te cechy różnicują postrzeganie zawodu przez studentów fizjoterapii. Badano również, do jakich wartości w wymiarze samokierowanie–konformizm odwołują się badani studenci, opisując zawód.

    Materiał i metody: Badania przeprowadzono wśród 100 studentów z I roku studiów licencjackich i wśród 92 studiujących na II roku studiów magisterskich. 54,7% badanych stanowiły kobiety. Do zebrania materiału badawczego wykorzystano metodę dyferencjału semantycznego. Zebrany materiał poddano analizie czynnikowej. W efekcie otrzymano względnie niezależne czynniki, które poddano interpretacji.

    Wyniki: Obraz zawodu w badanej grupie można ogólnie opisać w trzech wymiarach: autotelicznych wartości związanych z jego wykonywaniem, sferą gratyfikacji psychologiczno-społecznych oraz zewnętrznych, formalnych charakterystyk. Zaobserwowano wpływ na postrzeganie zawodu fizjoterapeuty takich cech, jak: płeć, rok studiów, status społeczny, status rodziny. Różnicowały one również orientacje na wartości.

    Wnioski: Odbyte studia zmieniają opinię o zawodzie fizjoterapeuty. W istotny sposób obraz zawodu jest różnicowany przez charakterystyki społeczno-demograficzne badanych. Ukształtowany obraz zawodu może wywierać wpływ na sposób wykonywania zawodu i relacje z pacjentami.

    Więcej »
    .opinie o zawodzie, charakterystyki społeczno-demograficzne, wielowymiarowe ujęcie, studenci fizjoterapii
  • Trening na bieżni w rehabilitacji dzieci i młodzieży z mózgowym porażeniem dziecięcym: przegląd piśmiennictwa

    2014-09-02
    2014 volume 7(1) ss.39-49

    Autorzy: Jakub Gąsior, Mariusz Pawłowski, Piotr Jeleń, Marcin Bonikowski, Janusz Błaszczyk,

    Streszczenie

    W artykule przedstawiono przegląd piśmiennictwa dotyczący zastosowania treningu na bieżni w usprawnianiu ruchowym dzieci i młodzieży z mózgowym porażeniem dziecięcym (MPD). W tym celu przeszukano medyczne bazy danych, używając słów kluczowych: mózgowe porażenie dziecięce, trening na bieżni. Zidentyfikowano 23 publikacje. Do analizy wybrano 17 badań spełniających przyjęte kryteria. Wyniki przedstawiono zgodnie z Międzynarodową Klasyfikacją Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia na trzech poziomach: struktury, aktywności i partycypacji. Aktualne badania wskazują, że trening na bieżni u dzieci i nastolatków z MPD może być skuteczny. Zanotowano pozytywne, istotne statystycznie wyniki w 12 z 17 badań. Zaobserwowano poprawę mierzonych parametrów chodu, a także poprawę jakości życia pacjentów poddanych treningowi. Nie dowiedziono ubocznych skutków treningu na bieżni. W analizowanych publikacjach występowały różnice w metodologii treningu między badaniami oraz różne, pod względem zaawansowania objawów MPD, grupy pacjentów poddanych treningowi. Z tego powodu konieczne wydaje się ustalenie charakterystyki pacjentów oraz opracowanie indywidualnie dobranego protokołu treningowego, co pozwoliłoby na osiągnięcie maksymalnych korzyści terapeutycznych w odpowiedniej grupie pacjentów.

    Więcej »
    .mózgowe porażenie dziecięce, trening na bieżni, rehabilitacja, fizjoterapia
  • Zmiany gęstości mineralnej kości u chorych z urazem rdzenia kręgowego zmierzone metodą absorpcjometrii wiązek promieniowania rentgenowskiego o dwóch różnych energiach w czasie ostrej fazy po urazie

    2014-06-06
    2013 volume 6(4) ss. 6-10

    Autorzy: Muhammad Ikram, Saeed Bin Ayaz, Khalil Ahmad, Zaheer Ahmed Gill, Sumeera Matee,

    Streszczenie Cel: Porównanie średniej zmiany gęstości mineralnej kości zmierzonej w czasie ostrej fazy po urazie rdzenia kręgowego na początku badania i po 3 miesiącach oraz korelacja wyników z wiekiem, płcią, poziomem zaburzeń neurologicznych oraz stopniem uszkodzenia. Materiały i metody: Po udzieleniu zgody przez szpitalną komisję etyki do badania rekrutowano pacjentów, którzy doznali urazowego uszkodzenia rdzenia kręgowego miesiąc przed rozpoczęciem rekrutacji, wykluczając jednocześnie osoby ze stwierdzoną cukrzycą, niedoczynnością lub nadczynnością tarczycy, z chorobami nerek lub wątroby, z reumatoidalnym zapaleniem stawów i kostnieniem heterotopowym. Po podpisaniu zgody przez badanych informacje pozyskiwano poprzez wywiady oraz przeglądy kart historii choroby pacjentów. Następnie uczestnicy zostali przebadani i sklasyfikowani na podstawie stopnia i lokalizacji uszkodzenia (jako wartość różnicującą przyjęto poziom T6) zgodnie z  systemem sugerowanym przez American Spinal Injury As

    Więcej »
    .uszkodzenie rdzenia kręgowego, absorpcjometria wiązek promieniowania rentgenowskiego o dwóch różnych energiach, gęstość mineralna kości
  • Zaburzenia dysocjacyjne – opis przypadku z nawracającym odchyleniem ust powodującym asymetrię twarzy

    2014-06-06
    2013 volume 6(4) ss. 28-30

    Autorzy: Zaheer Ahmed Gill, Saeed Bin Ayaz, Sumeera Matee, Muhammad Ikram,

    Streszczenie W pracy przedstawiono rzadki przypadek asymetrii twarzy spowodowanej zaburzeniami dysocjacyjnymi u 24-letniej kobiety. Pacjentka to niezamężna nauczycielka z historią trzech epizodów asymetrii twarzy w ciągu ostatnich trzech miesięcy. Pierwsze dwa epizody leczone były doustnymi środkami farmakologicznymi. Pierwszy – prednizolonem, drugi – lekiem Acyclovir. Pacjentka uskarżała się na problemy ze snem i zaburzenia zachowania, a także wspominała o stresie związanym z byciem kobietą niezamężną. Podczas badania lekarskiego zaobserwowano prawostronną asymetrię twarzy z wyraźnym odchyleniem żuchwy w prawo. Objaw Bella nie występował, a badanie prawego nerwu twarzowego było w normie. Rezonans magnetyczny mózgu, elektrodiagnostyka nerwu twarzowego prawego, stężenie białka C-reaktywnego (CRP), OB oraz stosowne badania serologiczne nie wykazały nieprawidłowości. Pacjentka została skierowana do lekarza psychiatry, który zdiagnozował u niej zaburzenia dysocjacyjne. Przepisano jej l

    Więcej »
    .zaburzenia dysocjacyjne (ZD), porażenie mięśni twarzy, psychiatra
  • Hirudoterapia w leczeniu kompleksowego zespołu bólu regionalnego typu I (CRPS-I) – studium przypadku

    2014-06-06
    2013 volume 6(4) ss. 34-37

    Autor: Aleksandra Szabert,

    Streszczenie Kompleksowy zespół bólu regionalnego – CRPS (complex regional pain syndrome), zwany wcześniej chorobą Sudecka, jest grupą zmian występujących w obrębie kończyny górnej lub dolnej w następstwie m.in. patologicznej reakcji układu współczulnego. Najczęstszymi objawami CRPS-I są:  wygórowane dolegliwości bólowe, obrzęk, objawy naczyniowo-ruchowe, potliwość, ograniczenie ruchomości. Do tej pory nie opracowano wiarygodnego schematu leczenia choroby CRPS. Hirudoterapia, czyli terapia pijawką lekarską, była jedną z głównych metod leczniczych stosowaną od starożytności do połowy XIX wieku. U 62-letniej kobiety z rozpoznaniem CRPS-I po złamaniu nasady dalszej kości promieniowej prawej kończyny górnej, po nieskutecznych dwóch seriach fizjoterapii, zastosowano hirudoterapię. Przystawiono jednorazowo 4 pijawki z gatunku Hirudo verbana. Efekty tej terapii widoczne były już w takcie trwania zabiegu. Po niecałych 24 godzinach od zabiegu przystawienia pijawek zaobserwowano bardzo istotn

    Więcej »
    .hirudoterapia, rehabilitacja, kompleksowy zespół bólu regionalnego (CRPS), ból
  • Zastosowanie terapii wymuszonej aktywności ruchowej w mózgowym porażeniu dziecięcym – aktualny stan wiedzy

    2014-06-06
    2013 volume 6(4) ss. 15-21

    Autorzy: Mariusz Pawłowski, Jakub Gąsior, Marcin Bonikowski, Janusz Błaszczyk,

    Streszczenie Celem pracy jest przedstawienie aktualnego stanu wiedzy na temat terapii wymuszonej aktywności ruchowej na podstawie przeglądu światowej literatury naukowej. Podsumowania wiedzy dokonano, wykorzystując publikacje zgromadzone w bazach danych: MEDLINE, Embase, PEDro i Cochrane. Do ich wyszukania użyto słów kluczowych „terapia wymuszonej aktywności ruchowej” (constraint-induced movement therapy – CIMT, terapia wymuszona aktywnością – przypis redakcji) w połączeniu z „mózgowe porażenie dziecięce” (cerebral palsy). Rezultaty wybranych badań przedstawiono w domenie struktury i funkcji, aktywności oraz uczestnictwa. Z doniesień tych wynika, iż leczenie usprawniające oparte na koncepcji CIMT może być skutecznym narzędziem w redukowaniu ograniczeń funkcjonalnych  życia codziennego wynikających z dysfunkcji kończyny górnej u dzieci z połowiczym porażeniem mózgowym.

    Więcej »
    .mózgowe porażenie dziecięce, terapia wymuszonej aktywności ruchowej
  • Ocena zakresu ruchów w stawie biodrowym i kolanowym u chorych po udarze mózgowym, poruszających się za pomocą zrobotyzowanego urządzenia wspomagającego chodzenie

    2013-12-24
    2013 volume 5(3) pp. 6-12

    Autorzy: Francois Haro, Sophie Tasseel-Ponche, Laurence Damamme, Eloise Szmatula, Thierry Albert, Alain P. Yelnik,

    Cel: U pacjentów po przebytym udarze mózgu oceniano zmianę zakresów ruchomości stawów po zastosowaniu zrobotyzowanego urządzenia wspomagającego chodzenie – Lokohelp® .

    Materiał i metody: Badanie przeprowadzono u 10 pacjentów, którzy w trakcie 10-minutowych sesji stosowali elektroniczne goniometry. Dane zebrano w 2. (M2), 5. (M5) i 8. (M8) minucie sesji. Analizie poddano wyprost i zgięcie stawu biodrowego i kolanowego zarówno po stronie z niedowładem, jak i po stronie zdrowej. Powtarzalność zbadano, analizując proces zmiany danych w czasie.

    Wyniki: Najwyższy współczynnik wyniósł w zakresie wartości standardowych 60%. Wykazano utrzymywanie się zgięcia stawów po stronie sparaliżowanej. Jedynie u 37% pacjentów stwierdzono fizjologiczny wyprost stawu biodrowego, u 27% – prawidłowy wyprost stawu kolanowego, zaś u 23% – prawidłowe zgięcie stawu biodrowego. Amplitudy po stronie zdrowej miały bardziej charakter fizjologiczny, u 57% pacjentów stwierdzono wyprost stawu biodrowego mieszczący się w zakresie normy, u 53% natomiast – prawidłowy wyprost stawu kolanowego. Przeprost stawu kolanowego zaobserwowano jedynie po stronie zdrowej. Nie stwierdzono znaczących różnic w amplitudach pomiędzy dwiema stronami. Wyjątkiem jest wyprost stawu biodrowego (M2 p 0,06, M5 p 0,06 i M8 p 0,03). Stwierdzono dobry poziom powtarzalności danych z wyjątkiem tych, które odnoszą się do zdrowego stawu kolanowego.

    Dyskusja: Wyniki można tłumaczyć niewystarczającym systemem odciążenia, brakiem czynnego uczestnictwa ze strony pacjenta (zwłaszcza w przypadku strony z niedowładem), niekontrolowanymi ruchami miednicy oraz dwiema cechami charakterystycznymi omawianego urządzenia: unieruchomieniem stawu skokowego w ortozach oraz ustaloną długością kroku. Wyniki kwestionują istnienie związku pomiędzy skutecznością przyrządów wspomagających chód a zakresem ruchu, który istotnie jest nimi spowodowany.

    Więcej »
    .urządzenie wspomagające chodzenie, udar, zakres ruchomości, chód
  • Opinie niepełnosprawnych sportowców na temat konfiguracji wózka inwalidzkiego o napędzie ręcznym

    2013-12-24
    2013 volume 5(3) pp. 19-25

    Autor: Margaret Stran,

    Cel: Celem pracy było uzyskanie opinii niepełnosprawnych zawodników na wózkach dotyczących ustawień ich wózków inwalidzkich (aktywnych), a w szczególności analiza wpływu uprawianej dyscypliny sportu na ustawienie wózków używanych w życiu codziennym.
    Materiały i metody:
    W badaniu udział wzięło 21 niepełnosprawnych sportowców w wieku 20–58 lat z czterech krajów. Do badania zostali zaproszeni uczestnicy, których podstawowym sposobem przemieszczania się jest poruszanie się za pomocą wózka inwalidzkiego o napędzie ręcznym. Dane zebrano za pomocą wywiadów trwających, w zależności od uczestnika, od 20 do 60 minut. Wywiady nagrano, a następnie poddano transkrypcji. Uzyskane informacje zostały podzielone na: tematy, kategorie i podkategorie za pomocą kombinacji indukcji analitycznej oraz techniki ciągłego porównywania przy użyciu programu komputerowego QSR.
    Wyniki: Z upływem czasu wszyscy uczestnicy dokonali zmian dotyczących wózków inwalidzkich, które wpływały na ich: masę, szerokość oraz zestaw akcesoriów (oparcia boczne, rączki, kółka przeciwwywrotne i hamulce kół). Uczestnicy badania zamienili ciężkie wózki, z dużą liczbą wyposażenia dodatkowego, na lekkie i wąskie, mające tylko jeden rodzaj wymienionych akcesoriów, bądź bez nich.
    Dyskusja: Przeprowadzając zmiany w konfiguracji użytkowanych przez siebie wózków inwalidzkich, uczestnicy nie kierowali się wynikami badań naukowych przeprowadzonych w tym zakresie. Pomimo tego przeprowadzone zmiany stanowią potwierdzenie doniesień z literatury, dotyczących doboru wózka inwalidzkiego o napędzie ręcznym oraz jego konfiguracji prowadzącej do ułatwienia samodzielnego poruszania się oraz zwiększenia wygody użytkowania i zwrotności.
    Wnioski: Uzyskana na podstawie opinii uczestników badania wiedza na temat konfiguracji wózka inwalidzkiego o napędzie ręcznym potwierdza duże znaczenie prawidłowego dopasowania wózka inwalidzkiego do codziennego funkcjonowania jego użytkownika.

    Więcej »
    .wózek inwalidzki, społeczność, sportowcy, konfiguracja wózka inwalidzkiego
« poprzednie   | 1 | 2 | 3 |  

Logowanie medi-ACCESS

Aby przeglądać ten dokument musisz być zalogowany

Rejestracja

Nie masz dostępu?

Zarejestruj się >>

Rejestracja jest bezpłatna

Regulamin PJRR.pl >>

PJRR-TV

Narzędzia