Artykuły - Adaptowana aktywność fizyczna i sport niepełnosprawnych


  • Opinie niepełnosprawnych sportowców na temat konfiguracji wózka inwalidzkiego o napędzie ręcznym

    2013-12-24
    2013 volume 5(3) pp. 19-25

    Autor: Margaret Stran,

    Cel: Celem pracy było uzyskanie opinii niepełnosprawnych zawodników na wózkach dotyczących ustawień ich wózków inwalidzkich (aktywnych), a w szczególności analiza wpływu uprawianej dyscypliny sportu na ustawienie wózków używanych w życiu codziennym.
    Materiały i metody:
    W badaniu udział wzięło 21 niepełnosprawnych sportowców w wieku 20–58 lat z czterech krajów. Do badania zostali zaproszeni uczestnicy, których podstawowym sposobem przemieszczania się jest poruszanie się za pomocą wózka inwalidzkiego o napędzie ręcznym. Dane zebrano za pomocą wywiadów trwających, w zależności od uczestnika, od 20 do 60 minut. Wywiady nagrano, a następnie poddano transkrypcji. Uzyskane informacje zostały podzielone na: tematy, kategorie i podkategorie za pomocą kombinacji indukcji analitycznej oraz techniki ciągłego porównywania przy użyciu programu komputerowego QSR.
    Wyniki: Z upływem czasu wszyscy uczestnicy dokonali zmian dotyczących wózków inwalidzkich, które wpływały na ich: masę, szerokość oraz zestaw akcesoriów (oparcia boczne, rączki, kółka przeciwwywrotne i hamulce kół). Uczestnicy badania zamienili ciężkie wózki, z dużą liczbą wyposażenia dodatkowego, na lekkie i wąskie, mające tylko jeden rodzaj wymienionych akcesoriów, bądź bez nich.
    Dyskusja: Przeprowadzając zmiany w konfiguracji użytkowanych przez siebie wózków inwalidzkich, uczestnicy nie kierowali się wynikami badań naukowych przeprowadzonych w tym zakresie. Pomimo tego przeprowadzone zmiany stanowią potwierdzenie doniesień z literatury, dotyczących doboru wózka inwalidzkiego o napędzie ręcznym oraz jego konfiguracji prowadzącej do ułatwienia samodzielnego poruszania się oraz zwiększenia wygody użytkowania i zwrotności.
    Wnioski: Uzyskana na podstawie opinii uczestników badania wiedza na temat konfiguracji wózka inwalidzkiego o napędzie ręcznym potwierdza duże znaczenie prawidłowego dopasowania wózka inwalidzkiego do codziennego funkcjonowania jego użytkownika.

    Więcej »
    .wózek inwalidzki, społeczność, sportowcy, konfiguracja wózka inwalidzkiego
  • Ocena wpływu uczestnictwa w aktywnościach sportowych na jakość życia i poczucie lęku u osób z niepełnosprawnościami mieszkających w Turcji: badanie pilotażowe

    2013-10-16
    2013 volume 4(2) pp. 6–14

    Autorzy: Burcu Altun, Kezban Bayramlar, Nevin Ergun,

    Streszczenie

    Cel pracy: Badanie przeprowadzono w celu oceny wpływu uprawiania sportu na jakość życia i poczucie lęku u osób z niepełnosprawnością narządu ruchu.

    Materiał i metody: W ramach niniejszego badania udział wzięło łącznie 100 osób z niepełnosprawnością narządu, w tym 25 kobiet i 75 mężczyzn, mieszkających w prowincji Istambuł (Turcja), w wieku od 18–45 lat, niewykazujących zaburzeń na poziomie mentalno-kognitywnym. Wśród osób badanych 30 z nich to zawodowi sportowcy (grupa I), 38 – amatorzy lub uprawiający sport rekreacyjnie (grupa II), zaś 32 – nieuprawiający żadnego sportu (grupa III). W celu oceny jakości życia oraz poziomu poczucia lęku u osób badanych posłużono się narzędziami: Nottingham Health Profile (NHP) oraz State-Trait Anxiety Inventory (ISTAI).

    Wyniki: Poziom poczucia lęku był niższy, zaś jakość życia wyższa u osób zajmujących się sportem zawodowo lub amatorsko niż u osób nieuprawiających żadnego sportu (p < 0,05).

    Wnioski:  Wyniki badania są istotne, ponieważ pokazują, że uprawianie sportu stanowi czynnik wpływający na jakość życia i poziom poczucia lęku u osób z niepełnosprawnością.

    Więcej »
    .sport, osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu, jakość życia, poczucie lęku
  • Efektywność programu adaptowanej aktywności fizycznej w rehabilitacji osób z uszkodzeniem rdzenia kręgowego

    2013-05-17
    2013 volume 3(1) pp. 28–34

    Autor: Kestutis Skucas,

    Cel pracy: celem pracy była ocena programu adaptowanej aktywności fizycznej, przeprowadzonej w warunkach rehabilitacji ambulatoryjnej na umiejętność wykonywania czynności dnia codziennego, poruszania się na wózku i sprawności fizycznej osób z uszkodzeniem rdzenia kręgowego.

    Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 92 mężczyzn z uszkodzeniem rdzenia kręgowego, którzy poruszali się na wózkach inwalidzkich. Wzięli oni udział w dwutygodniowym programie adaptowanej aktywności fizycznej w Landscape

    Therapy and Recreation Centre under the Paraplegic Association in Monciskes, odbywającym się w latach 2009–2011.

    Uczestnicy badania zostali podzieleni na trzy grupy, według poziomu uszkodzenia rdzenia: 25 osób z uszkodzeniem odcinka szyjnego kręgosłupa, 41– z uszkodzeniem odcinka piersiowego kręgosłupa i 26 –z uszkodzeniem odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Według klasyfikacji Amerykańskiego Towarzystwa Urazów Rdzenia Kręgowego (ASIA) wszyscy uczestnicy mieli całkowite uszkodzenie rdzenia kręgowego (A). Wiek badanych mieścił się w przedziale 18–42 lata. Czas od urazu rdzenia kręgowego we wszystkich przypadkach nie był dłuższy niż dwa lata. Podczas procesu rehabilitacji ćwiczono następujące umiejętności: kontrolę wózka, czynności dnia codziennego, trening wytrzymałościowy i siłowy. Na początku i na końcu procesu rehabilitacji sprawdzano umiejętność wykonywania czynności dnia codziennego, kontroli wózka i sprawności fizycznej za pomocą testów. W badaniu wykorzystano Skalę Niezależności Funkcjonalnej (Functional Independene Measure – FIM) w celu oceny umiejętności wykonywania czynności dnia codziennego, test umiejętności kontroli wózka [12] w celu oceny umiejętności poruszania się na wózku, test sprawności fizycznej w celu oceny sprawności fizycznej.

    Wyniki:Po porównaniu wyników testów z początku i końca programu zauważono, że uczestnicy z uszkodzeniem rdzenia kręgowego we wszystkich odcinkach kręgosłupa znacząco poprawili swoje wyniki w zakresie higieny osobistej, kąpieli, samodzielnego przemieszczenia się do łóżka, na krzesło, wózek, sedes i pod prysznic. U osób z uszkodzeniem rdzenia kręgowego na różnej wysokości, po skończeniu programu adaptowanej aktywności fizycznej, większość umiejętności związanych z kontrolą wózka i pokonywaniem przeszkód – tj. kontrolowane upadki, balans na wózku, pokonywanie większych przeszkód, pokonywanie tzw. tarki, wjeżdżanie na niską, średnią i wysoką platformę, wjeżdżanie pod górę i zjazd w dół, wjeżdżanie po schodach, zjeżdżanie po schodach tyłem i zjeżdżanie po schodach, utrzymując równowagę – uległy znaczącej poprawie. U wszystkich uczestników programu uległy poprawie wszystkie sprawdzane elementy sprawności fizycznej.   

    Wnioski: Badanie dowiodło, że program adaptowanej aktywności fizycznej miał pozytywny wpływ na umiejętność wykonywania czynności dnia codziennego, kontrolę wózka i o sprawność fizyczną osób niepełnosprawnych z uszkodzeniem rdzenia kręgowego.

    Więcej »
    .uszkodzenie rdzenia kręgowego, rehabilitacja, program adaptowanej aktywności fizycznej, umiejętność kontroli wózka
  • Urazy sportowe u niepełnosprawnych siatkarzy. Długoterminowe badanie prospektywne

    2013-05-16
    2013 volume 3(1) pp. 12–18

    Autorzy: Pavels Mustafins, Per Renström, Aivars Vetra, Irina Scibrja,

    Jak dotąd brak jest obszernych analiz pozwalających na oszacowanie ryzyka urazów u sportowców z niepełnosprawnością.

    Cel: Celem badania była prospektywna analiza częstotliwości, rodzaju i stopnia doznanych urazów wśród sportowców zrzeszonych w Światowej Organizacji Piłki Siatkowej Niepełnosprawnych (ang. WOVD).

    Materiał i metody: Badania prospektywne przeprowadzono w latach 1995–2008 i poddano im siatkarzy grających na siedząco (ang. SV) oraz na stojąco (ang. StV).

    Dane dotyczące urazów ograniczających udział w meczach zebrano za pomocą:

    1. wywiadów z poszczególnymi zawodnikami;

    2. oryginalnego kwestionariusza wypełnionego przez personel medyczny opiekujący się drużyną.

    Wyniki: W badaniu wzięło udział 474 siatkarzy grających na siedzą co (88 kobiet i 386 mężczyzn) oraz 55 siatkarzy grających na stojąco (mężczyźni). Całkowity odsetek częstości występowania urazów u siatkarzy grających na siedząco wy niósł 1,1 ± 0,1 na gracza/sezon lub 5,1 ± 0,4 na 1000 godzin treningu/rozgrywek. U siatkarzy grających na siedząco najczęściej kontuzjowanymi częściami ciała były: okolica lędźwiowo-krzyżowa kręgosłupa, bar ki, ramiona i palce, zaś u siatkarzy grających na stojąco – staw skokowy, staw kolanowy, barki i okolica lędźwiowo-krzyżowa kręgosłupa.

    Dyskusja: Całkowity odsetek urazów u siatkarzy grających na siedząco i na stojąco jest porównywalny z odsetkiem urazów występujących w reprezentacjach należących do Międzynarodowej Federacji Piłki Siatkowej (ang. FIVB). Inaczej sytuacja przedstawia się w zakresie wzorca urazów, ponieważ są one właściwe danej dyscyplinie sportowej, niepełnosprawności oraz płci. Kobiety, które odniosły urazy barku i okolicy lędźwiowo-krzyżowej kręgosłupa wolniej wracają do for my. Odsetek urazów w okolicy barku był około dwa razy wyższy u siatkarzy grających na siedząco. Siatkarze grający na igrzyskach paraolimpijskich wykazują predyspozycję do sportowych urazów wewnętrznych i zewnętrznych z powodu asymetrii ustawienia miednicy i osi kręgosłupa. Asymetria ta powstaje na skutek amputacji kończyny, działania siły pionowej, która ma wpływ na organizm pod czas poruszania się na bo isku itp. Podobne urazy odnoszą pełnosprawni zawodnicy (mężczyźni) uczestniczący w rozgrywkach piłki siatkowej na siedząco.

    Więcej »
    .sport paraolimpijski, amputacja kończyny dolnej, uraz sportowy, piłka siatkowa na siedząco

Logowanie medi-ACCESS

Aby przeglądać ten dokument musisz być zalogowany

Rejestracja

Nie masz dostępu?

Zarejestruj się >>

Rejestracja jest bezpłatna

Regulamin PJRR.pl >>

PJRR-TV

Narzędzia