Artykuły - Rehabilitacja medyczna


  • Znaczenie rehabilitacji u kobiet po mastektomii

    2014-09-02
    2014 volume 7(1) ss.6-10

    Autorzy: Marzena A. Humańska, Małgorzata Gejda, Agata Kosobucka, Mirosława Felsmann, Beata Haor, Danuta Ponczek, Mariola Głowacka, Agnieszka Pluta,

    Streszczenie

    Wstęp: Głównym problemem współczesnego świata są choroby nowotworowe. Drugą najczęstszą przyczyną śmierci spowodowaną rakiem jest rak piersi. Oprócz profilaktyki i zabiegu, wczesna, ciągła i systematyczna rehabilitacja odgrywa istotną rolę w leczeniu onkologicznym. Celem pracy jest dokonanie oceny znaczenia rehabilitacji kobiet po mastektomii. Materiał i metody: Badaniem zostały objęte 52 kobiety po mastektomii, będące pacjentkami Centrum Onkologii w Bydgoszczy. Badania zostały przeprowadzone metodą sondażu diagnostycznego. Wykorzystaną techniką była ankieta własnej konstrukcji zawierająca 37 pytań. Analizę statystyczną przeprowadzono z użyciem programu statystycznego SPSS – przedstawiono liczebność i procent badanej populacji. Wyniki: Grupę badaną stanowiły 52 kobiety po mastektomii w wieku od 46 do 79 lat. Najliczniejszą grupę stanowiły 33 kobiety w wieku 56–75 lat (63,5%). Większość badanej populacji stanowiły osoby utrzymujące się z emerytury – 25 kobiet (48,1%). 10 badanych respondentek pobierało rentę i tyle samo było aktywnych zawodowo (19,2%). Większość kobiet badanej grupy korzystała z ćwiczeń usprawniających – 77,4%. Wśród  respondentek leczenie rehabilitacyjne powodowało zmniejszenie bólu po stronie operowanej kończyny w 34,6% . Ponad połowa ankietowanych kobiet po mastektomii nie podjęłaby się leczenia rekonstrukcyjnego i protezowania piersi, aby poprawić swój wizerunek – 31 kobiet (59,6%).

    Wnioski

    1. Aktywna i kompleksowo prowadzona rehabilitacja ułatwiła powrót do  wykonywania czynności dnia codziennego i zawodowego badanych kobiet.
    2. Rehabilitacja stosowana u respondentek wpłynęła na zmniejszenie się dolegliwości bólowych kończyny po stronie operowanej.
    3. Większość badanych akceptowała siebie w nowej sytuacji – jako kobietę po mastektomii.

    Więcej »
    .onkologia, mastektomia, rehabilitacja, rak piersi
  • Trening na bieżni w rehabilitacji dzieci i młodzieży z mózgowym porażeniem dziecięcym: przegląd piśmiennictwa

    2014-09-02
    2014 volume 7(1) ss.39-49

    Autorzy: Jakub Gąsior, Mariusz Pawłowski, Piotr Jeleń, Marcin Bonikowski, Janusz Błaszczyk,

    Streszczenie

    W artykule przedstawiono przegląd piśmiennictwa dotyczący zastosowania treningu na bieżni w usprawnianiu ruchowym dzieci i młodzieży z mózgowym porażeniem dziecięcym (MPD). W tym celu przeszukano medyczne bazy danych, używając słów kluczowych: mózgowe porażenie dziecięce, trening na bieżni. Zidentyfikowano 23 publikacje. Do analizy wybrano 17 badań spełniających przyjęte kryteria. Wyniki przedstawiono zgodnie z Międzynarodową Klasyfikacją Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia na trzech poziomach: struktury, aktywności i partycypacji. Aktualne badania wskazują, że trening na bieżni u dzieci i nastolatków z MPD może być skuteczny. Zanotowano pozytywne, istotne statystycznie wyniki w 12 z 17 badań. Zaobserwowano poprawę mierzonych parametrów chodu, a także poprawę jakości życia pacjentów poddanych treningowi. Nie dowiedziono ubocznych skutków treningu na bieżni. W analizowanych publikacjach występowały różnice w metodologii treningu między badaniami oraz różne, pod względem zaawansowania objawów MPD, grupy pacjentów poddanych treningowi. Z tego powodu konieczne wydaje się ustalenie charakterystyki pacjentów oraz opracowanie indywidualnie dobranego protokołu treningowego, co pozwoliłoby na osiągnięcie maksymalnych korzyści terapeutycznych w odpowiedniej grupie pacjentów.

    Więcej »
    .mózgowe porażenie dziecięce, trening na bieżni, rehabilitacja, fizjoterapia
  • Zmiany gęstości mineralnej kości u chorych z urazem rdzenia kręgowego zmierzone metodą absorpcjometrii wiązek promieniowania rentgenowskiego o dwóch różnych energiach w czasie ostrej fazy po urazie

    2014-06-06
    2013 volume 6(4) ss. 6-10

    Autorzy: Muhammad Ikram, Saeed Bin Ayaz, Khalil Ahmad, Zaheer Ahmed Gill, Sumeera Matee,

    Streszczenie Cel: Porównanie średniej zmiany gęstości mineralnej kości zmierzonej w czasie ostrej fazy po urazie rdzenia kręgowego na początku badania i po 3 miesiącach oraz korelacja wyników z wiekiem, płcią, poziomem zaburzeń neurologicznych oraz stopniem uszkodzenia. Materiały i metody: Po udzieleniu zgody przez szpitalną komisję etyki do badania rekrutowano pacjentów, którzy doznali urazowego uszkodzenia rdzenia kręgowego miesiąc przed rozpoczęciem rekrutacji, wykluczając jednocześnie osoby ze stwierdzoną cukrzycą, niedoczynnością lub nadczynnością tarczycy, z chorobami nerek lub wątroby, z reumatoidalnym zapaleniem stawów i kostnieniem heterotopowym. Po podpisaniu zgody przez badanych informacje pozyskiwano poprzez wywiady oraz przeglądy kart historii choroby pacjentów. Następnie uczestnicy zostali przebadani i sklasyfikowani na podstawie stopnia i lokalizacji uszkodzenia (jako wartość różnicującą przyjęto poziom T6) zgodnie z  systemem sugerowanym przez American Spinal Injury As

    Więcej »
    .uszkodzenie rdzenia kręgowego, absorpcjometria wiązek promieniowania rentgenowskiego o dwóch różnych energiach, gęstość mineralna kości
  • Zaburzenia dysocjacyjne – opis przypadku z nawracającym odchyleniem ust powodującym asymetrię twarzy

    2014-06-06
    2013 volume 6(4) ss. 28-30

    Autorzy: Zaheer Ahmed Gill, Saeed Bin Ayaz, Sumeera Matee, Muhammad Ikram,

    Streszczenie W pracy przedstawiono rzadki przypadek asymetrii twarzy spowodowanej zaburzeniami dysocjacyjnymi u 24-letniej kobiety. Pacjentka to niezamężna nauczycielka z historią trzech epizodów asymetrii twarzy w ciągu ostatnich trzech miesięcy. Pierwsze dwa epizody leczone były doustnymi środkami farmakologicznymi. Pierwszy – prednizolonem, drugi – lekiem Acyclovir. Pacjentka uskarżała się na problemy ze snem i zaburzenia zachowania, a także wspominała o stresie związanym z byciem kobietą niezamężną. Podczas badania lekarskiego zaobserwowano prawostronną asymetrię twarzy z wyraźnym odchyleniem żuchwy w prawo. Objaw Bella nie występował, a badanie prawego nerwu twarzowego było w normie. Rezonans magnetyczny mózgu, elektrodiagnostyka nerwu twarzowego prawego, stężenie białka C-reaktywnego (CRP), OB oraz stosowne badania serologiczne nie wykazały nieprawidłowości. Pacjentka została skierowana do lekarza psychiatry, który zdiagnozował u niej zaburzenia dysocjacyjne. Przepisano jej l

    Więcej »
    .zaburzenia dysocjacyjne (ZD), porażenie mięśni twarzy, psychiatra
  • Hirudoterapia w leczeniu kompleksowego zespołu bólu regionalnego typu I (CRPS-I) – studium przypadku

    2014-06-06
    2013 volume 6(4) ss. 34-37

    Autor: Aleksandra Szabert,

    Streszczenie Kompleksowy zespół bólu regionalnego – CRPS (complex regional pain syndrome), zwany wcześniej chorobą Sudecka, jest grupą zmian występujących w obrębie kończyny górnej lub dolnej w następstwie m.in. patologicznej reakcji układu współczulnego. Najczęstszymi objawami CRPS-I są:  wygórowane dolegliwości bólowe, obrzęk, objawy naczyniowo-ruchowe, potliwość, ograniczenie ruchomości. Do tej pory nie opracowano wiarygodnego schematu leczenia choroby CRPS. Hirudoterapia, czyli terapia pijawką lekarską, była jedną z głównych metod leczniczych stosowaną od starożytności do połowy XIX wieku. U 62-letniej kobiety z rozpoznaniem CRPS-I po złamaniu nasady dalszej kości promieniowej prawej kończyny górnej, po nieskutecznych dwóch seriach fizjoterapii, zastosowano hirudoterapię. Przystawiono jednorazowo 4 pijawki z gatunku Hirudo verbana. Efekty tej terapii widoczne były już w takcie trwania zabiegu. Po niecałych 24 godzinach od zabiegu przystawienia pijawek zaobserwowano bardzo istotn

    Więcej »
    .hirudoterapia, rehabilitacja, kompleksowy zespół bólu regionalnego (CRPS), ból
  • Zastosowanie terapii wymuszonej aktywności ruchowej w mózgowym porażeniu dziecięcym – aktualny stan wiedzy

    2014-06-06
    2013 volume 6(4) ss. 15-21

    Autorzy: Mariusz Pawłowski, Jakub Gąsior, Marcin Bonikowski, Janusz Błaszczyk,

    Streszczenie Celem pracy jest przedstawienie aktualnego stanu wiedzy na temat terapii wymuszonej aktywności ruchowej na podstawie przeglądu światowej literatury naukowej. Podsumowania wiedzy dokonano, wykorzystując publikacje zgromadzone w bazach danych: MEDLINE, Embase, PEDro i Cochrane. Do ich wyszukania użyto słów kluczowych „terapia wymuszonej aktywności ruchowej” (constraint-induced movement therapy – CIMT, terapia wymuszona aktywnością – przypis redakcji) w połączeniu z „mózgowe porażenie dziecięce” (cerebral palsy). Rezultaty wybranych badań przedstawiono w domenie struktury i funkcji, aktywności oraz uczestnictwa. Z doniesień tych wynika, iż leczenie usprawniające oparte na koncepcji CIMT może być skutecznym narzędziem w redukowaniu ograniczeń funkcjonalnych  życia codziennego wynikających z dysfunkcji kończyny górnej u dzieci z połowiczym porażeniem mózgowym.

    Więcej »
    .mózgowe porażenie dziecięce, terapia wymuszonej aktywności ruchowej
  • Zastosowanie programu rehabilitacji z wykorzystaniem ćwiczeń izokinetycznych po leczeniu operacyjnym zerwanego ścięgna Achillesa – opis przypadku

    2013-12-24
    2013 volume 5(3) pp. 32–37

    Autor: Aivars Kaupuzs,

    Ścięgno Achillesa należy do najczęściej zrywanych ścięgien, ze szczególnie wysokim odsetkiem wśród aktywnych fizycznie mężczyzn w średnim wieku. Powszechnie stosowanym leczeniem w przypadku pacjentów z ostrym zerwaniem ścięgna Achillesa jest zabieg operacyjny. Wyniki różnych badań pokazują dużą heterogenność odnośnie do czasu niezbędnego do powrotu do aktywności rekreacyjnych lub sportowych. W niektórych badaniach okres powrotu do aktywności fizycznej po wykonanej operacji, mającej na celu naprawę uszkodzeń, wynosił 6 miesięcy. W innych badaniach czas ten  był dłuższy i wynosił do 12 miesięcy.

    Niniejszy opis przypadku ma na celu ocenę wpływu programu rehabilitacji z wykorzystaniem ćwiczeń izokinetycznych, zastosowanego po leczeniu operacyjnym, mającym zapewnić powrót pacjenta do aktywności fizycznej. W programie rehabilitacji wykorzystującym ćwiczenia izokinetyczne zastosowano system „Biodex System 4”.

    Dane uzyskane podczas analizy opisanego w pracy przypadku wskazują na znaczny wzrost średniego szczytowego momentu obrotowego wybranych grup mięśniowych kończyny po urazie. Deficyt siły w kontuzjowanej kończynie w porównaniu ze zdrową zmniejszył się o 22% w przypadku mięśnia czworogłowego uda oraz o 45,1% w przypadku mięśnia dwugłowego uda. Sprawność mięśnia brzuchatego łydki zwiększyła się ponad dwukrotnie po odbyciu dziesięciu sesji ćwiczeń izokinetycznych.  Bezbolesny zakres ruchów zwiększył się o 52%. Powyższe rezultaty pozwalają pacjentowi chodzić bez ograniczeń już po 3 miesiącach od dnia operacji oraz powrócić do aktywności fizycznej w ciągu kolejnych 5 miesięcy.

    Więcej »
    .ścięgno Achillesa, rehabilitacja izokinetyczna
  • Kompleksowa rehabilitacja chorego z zespołem wieloobjawowego bólu miejscowego typu I (CRPS I) – opis przypadku

    2013-10-14
    2013 volume 4(2) pp.62–67

    Autorzy: Anna Puzder, Aneta Otocka-Kmiecik, Maria Staniszewska, Jolanta Kujawa,

    Streszczenie

    Przedstawiony przypadek dotyczy kompleksowej rehabilitacji 64-letniego chorego z wieloobjawowym miejscowym zespołem bólowym kończyny górnej prawej (CRPS I) po złamaniu wieloodłamowym nasady dalszej kości promieniowej prawej.

    W dniu przyjęcia do Kliniki Rehabilitacji Uniwersytetu Medycznego w Łodzi pacjent skarżył się na silny ból kończyny górnej prawej (w skali VAS: 10/10), długo utrzymujący się obrzęk i zaczerwienienie skóry ręki prawej. W badaniu przedmiotowym stwierdzono ograniczenie zakresu ruchów w stawach nadgarstka i palców ręki, osłabienie siły mięśniowej, chwytu ręki prawej. Wykonywanie czynności dnia codziennego oceniono w skali Katza: 3/6, w skali Rankina: 3/5. Leczenie rehabilitacyjne wdrożono bezpośrednio po postawieniu diagnozy: CRPS I. Postępowanie lecznicze obejmowało:

    - farmakoterapię: 100 mg ketoprofenu  raz dziennie, 2 razy dziennie po 250 ml 20-procentowego mannitolu we wlewach dożylnych i raz dziennie 8 mg deksametazonu ;

    - fizykoterapię: naświetlania zsynchronizowanym dwufalowym niskoenergetycznym promieniowaniem laserowym, aplikowanym  metodą kontaktową do stawów śródręczno-paliczkowych (MCP), międzypaliczkowych bliższych (PIP) i międzypaliczkowych dalszych (DIP) ręki prawej, ozonoterapię, masaż wirowy kończyny górnej prawej, magnetoterapię niskoenergetyczną oraz

    - kinezyterapię: ćwiczenia izometryczne, izotoniczne i wzmacniające mięśnie kończyny górnej prawej oraz ćwiczenia podstawowych czynności ruchowych i precyzyjnych czynności manualnych ręki prawej.

    Rehabilitację leczniczą w warunkach stacjonarnych prowadzono przez 21 dni, następnie kontynuowano kinezyterapię funkcjonalną w warunkach ambulatoryjnych w okresie do 10 miesięcy od urazu. Oceny efektów leczenia rehabilitacyjnego dokonano po 21 dniach, 4 miesiącach i 10 miesiącach od urazu. Po zakończeniu leczenia stwierdzono ustąpienie obrzęku, zmian troficznych skóry i paznokci ręki prawej. Pacjent był w pełni sprawny w wykonywaniu czynności dnia codziennego.

    Więcej »
    .CRPS I, mannitol, deksametazon, laseroterapia MLS M1, masaż wirowy, ozonoterapia, magnetoterapia
  • Najniższa skuteczna dawka toksyny botulinowej podawanej przezotrzewnowo pod kontrolą elektromiografii w leczeniu dyssynergii wypieraczowo-zwieraczowej

    2013-10-14
    2013 volume 4(2) pp. 26–33

    Autorzy: Areerat Suputtitada, Apirak Santignamkul, Wasuwat Kittisomprayoonku,

    Streszczenie

    Wstęp: Dyssynergia wypieraczowo-zwieraczowa (detrusor-sphincter dyssynergia) jest zaburzeniem występującym przy opróżnianiu pęcherza moczowego, polegającym na równoczesnym skurczu zwieracza cewki moczowej i wypieracza moczu. Powoduje to wytworzenie nadmiernego ciśnienia w pęcherzu moczowym i uniemożliwia jego opróżnienie. W leczeniu dyssynergii wypieraczowo-zwieraczowej stosuje się ostrzykiwanie toksyną botulinową A, podawaną przezcewkowo w trakcie cystoskopii bądź otrzewnowo, pod kontrolą elektromiografii. Jak dotąd nie podjęto próby ustalenia skutecznej dawki podawania toksyny botulinowej A, dlatego też dawki te są różne u różnych autorów.

    Cel: Praca jest prospektywnym, randomizowanym badaniem klinicznym z podwójnie ślepą próbą, oceniającym najniższą skuteczną dawkę toksyny botulinowej A oraz bezpieczeństwo w leczeniu dyssynergii wypieraczowo-zwieraczowej.

    Materiał i Metody: Badanie przeprowadzono wśród 12 pacjentów z uszkodzeniem rdzenia kręgowego, którzy zostali losowo przydzieleni do trzech grup (po 4 osoby w grupie). W zależności od grupy, pod kontrolą elektromiografii, ostrzykiwano dawką: 50U, 75U lub 100U ONABOTULINUMTOXIN A (BTA).

    Wyniki: Dawki 75U i 100U BTA istotnie statystycznie wpływały na zmniejszenie ciśnienia wypieracza oraz objętości zalegającego moczu po mikcji.

    Wnioski: W praktyce klinicznej podawanie BTA w wyjściowej dawce 75U jest ekonomiczne i bezpieczne. Po zabiegu obserwuje się indywidualną odpowiedź na leczenie, która jest zróżnicowana. Właściwy wybór najniższej skutecznej dawki zapobiega nietrzymaniu moczu, który może powstać w wyniku nadmiernego osłabienia zwieracza po ostrzykiwaniu BTA.

    Więcej »
    .dyssynergia wypieraczowo-zwieraczowa, toksyna botulinowa A, ciśnienie wypieracza, mocz zalegający w pęcherzu po mikcji
  • Trafność i rzetelność testu funkcjonalnego Mariana Weissa (konstancińskiego) – analiza retrospektywna

    2013-10-14
    2013 volume 4(2) pp. 42–51

    Autor: Witold Rekowski,

    Streszczenie

    Cel pracy: Celem pracy było sprawdzenie trafności i rzetelności testu Weissa, narzędzia używanego w Polsce w latach 70. i 80. XX wieku do pomiaru stanu funkcjonalnego pacjenta.

    Materiał i metody: Materiał badawczy stanowiła baza 3066 dorosłych chorych bądź osób z niepełnosprawnością, przebywających na leczeniu lub rehabilitacji w centrum STOCER w Konstancinie pod koniec lat 70. i początku lat 80. ubiegłego wieku. Informacje były wprowadzone do arkusza kalkulacyjnego w formacie MS Excel. Dane miały charakter anonimowy i zawierały następujące informacje: jednostkę kliniczną, z którą pacjent był przyjmowany do szpitala, jego wiek, płeć, okres pobytu w STOCER wyrażony w dniach oraz wyniki testu Weissa –  przy przyjęciu i przy wypisie. Autorzy wykorzystujący test Weissa przy opracowywaniu danych stosowali narzędzia w postaci podstawowych statystyk oraz analizy wariancji i regresji wielokrotnej.

    Wyniki: Wykonana analiza czynnikowa na wszystkich obserwacjach oraz obserwacjach pogrupowanych ze względu na jednostki kliniczne wykazała trafność testu.

    Wnioski: Stwierdzono, że test byłby bardziej homogeniczny, gdyby usunięto z niego niektóre pozycje i dostosowano go do poszczególnych jednostek klinicznych.

    Więcej »
    .test Weissa, teoria testowania, rzetelność, trafność
« poprzednie   | 1 | 2 |  

Logowanie medi-ACCESS

Aby przeglądać ten dokument musisz być zalogowany

Rejestracja

Nie masz dostępu?

Zarejestruj się >>

Rejestracja jest bezpłatna

Regulamin PJRR.pl >>

PJRR-TV

Narzędzia